«Όταν πονάτε να το λέτε στον Θεό, όταν έχετε παράπονο, να Του το εκφράζετε, γιατί Θεέ μου, να Του λέτε»
Πράγματι, ο παπά Γεράσιμος δεν άφησε παραπονεμένο τον Θεό!
Ο π. Γεράσιμος έλεγε: “Όταν πονάτε να το λέτε στον Θεό, όταν έχετε παράπονο, να Του το εκφράζετε, γιατί Θεέ μου, να Του λέτε… και μπορεί με το δικό Του τρόπο να σας απαντήσει, όπως απαντάει ένας πατέρας στο παιδί του…”
Κι ο Γιάννης ο Χελιδώνης μετά την εκδημία του μακαριστού Δεσπότη μας, έγραφε:
“Υπάρχουν κάποιες στιγμές, απελπιστικά μοναχικές στη ζωή του κάθε ανθρώπου όπου η ζωή φαντάζει φάρσα, παιγνίδι χωρίς νόημα και σκοπό. Ρωτάς και η απάντηση: σιωπή. Θυμώνεις και αναλογίζεσαι γιατί ο Πάνσοφος επέλεξε ως τρόπο διαλόγου τη Σιωπή.
Η μόνη απάντηση θαρρώ πως είναι τα λόγια ενός σοφού: πως ο θεός παίζει μαζί μας ένα παιχνίδι αθώο και παλιό, παίζει μαζί μας το κρυφτό και η Σιωπή δεν είναι παρά το παράπονό του ότι λίγοι ψάχνουν να τον βρούν. Και εδώ ο παπα- Γεράσιμος δεν άφησε παραπονεμένο τον Θεό.
Η ύπαρξή του ήταν στραμμένη σαν βέλος στην αναζήτηση, στο ψάξιμο του Ενός και του Μοναδικού για χάρη του οποίου εγκατέλειψε τα πάντα, για να του ανταποδώσει ο Αφανής τα πάντα”.
Πράγματι, ο παπά Γεράσιμος δεν άφησε παραπονεμένο τον Θεό!
“Άπασα η επίγειος ζωή ημών, από της γεννήσεως μέχρι και της τελευταίας αναπνοής, θα φανή εν τη υστάτη αυτής τελειώσει ως ενιαία τις άχρονος πράξις. Θα είναι δυνατόν να ίδωμεν το περιεχόμενον και την ποιότητα αυτής εν ριπή οφθαλμού. Αναλογίσθητε καθαρόν τι σκεύος ιδεώδους κρυστάλλου, πλήρες ύδατος.
Ευθύς εξ αρχής δυνάμεθα να είπωμεν εάν το ύδωρ είναι διαυγές η ουχί, και μέχρι τίνος βαθμού. Ούτω θα συμβή και εις ημάς κατά την στιγμήν της μεταβάσεως ημών εις τον άλλον κόσμον. Εκάστη κίνησις, και η πλέον παροδική, της καρδίας η του νοός, αφήνει ίχνος τι επί του όλου σώματος της ζωής ημών …”*
Όταν τον πρωτογνωρίσαμε και θαυμάσαμε παίρνοντας μία γεύση για το ποιόν της ζωής του, μας είπε:
“Είναι αρραβώνας”.
Ένας αρραβώνας αγάπης με τον Χριστό, αφιέρωσης της ζωής του, όχι μόνο να διατηρηθεί καθαρή η ψυχή του σαν διαυγές νερό σε κρυστάλλινο σκεύος, χωρίς το παραμικρό ίχνος ρύπου, αλλά και όσων τον άκουγαν, τον ακούνε, και θα τον ακούνε.
Σε αυτό το έργο είχε μεσίτρια την Παναγία μας που τέτοιες μέρες Της έκανε διπλές παρακλήσεις:
Πάντων θλιβομένων η χαρά, και αδικουμένων προστάτις, και πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, και βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη και αντίληψις, και ορφανών βοηθός, Μήτερ του Θεού του Υψίστου, σύ υπάρχεις, Άχραντε, σπεύσον, δυσωπούμεν, ρύσασθαι τους δούλους σου.
Καλό Δεκαπενταύγουστο σε όλους και να έχουμε την ευλογία του Γέροντά μας.